15logo.gif (5581 bytes)
Peter Haneveer aan het woord…

4 jaar geleden ben ik begonnen met karate.Het is toen begonnen op een verjaardag, waarop mijn zwager aan het vertellen was over Shotokan. Later op de avond (na de nodige pilsjes) zei hij:"He Peet, ga je maandag mee (voor een proeftraining)?" Ik niet te flauw:

"Tuurlijk ga ik mee, wat dacht je dan."

Dus op die bewuste maandagavond op weg naar Terheijden. De eerste training was vreemd en indrukwekkend (en heel zwaar). Op dat moment had ik het idee van: "Wat gebeurt hier. Ik leer dit nooit" De volgende dagen verschrikkelijke spierpijn. Toch had ik het gevoel dat ik hiermee door wilde gaan. Het enige jammere was dat ik maar 1 keer per week kon trainen omdat mijn vrouw ’s avonds werkte en dus ik voor huisvader speelde bij de kinderen.

Op 24-06-96 behaalde ik de 7e kyu, op 16-06-97 de 6e kyu en op 19-06-98 de 5e kyu.

Tot zover ging het trainen lekker. In het najaar van 1998 begon de elende: een zware enkelblessure. Ach ja, het genas. In het voorjaar van 1999 mijn andere enkel (ik was notabene 10 minuten aan het trainen). In het najaar van 1999 een liesblessure en afgelopen carnaval mijn knokkel van de linkerhand gebroken (weer minimaal 3 weken uit de running). Op het momnet dat ik dit schrijf is het gips eraf en de hand nog gevoelig.

Maar genoeg gezeurd over blessures. Mijn ervaring van de afgelopen jaren is, dat karate leuk is en vooral heel erg sportief. Je kunt natuurlijk altijd een "tik" krijgen want het is en blijft vechtsport. Natuurlijk is het zo dat we lid zijn van een leuke gezellige vereniging, waarin mensen elkaar respecteren en gezelligheid belangrijk is. Ik ben dan ook niet van plan voorlopig te stoppen en ik hoop bij de komende examenste slagen voor de 4e kyu.

Groetjes aan iedereen,

Peter Haneveer.